Bu gün bir məktəbli uşağın ov tüfəngi ilə müəllimini güllələməsi təkcə kriminal hadisə deyil. Bu, bir ailənin, bir təhsil sisteminin və bütövlükdə cəmiyyətin güzgüdə özünə baxmalı olduğu ağır bir xəbərdarlıqdır.

Uşaq silahı özü yaratmadı.

Zorakılığı özü icad etmədi.

Vicdansızlığı özü öyrənmədi.

Bunların hamısı ona haradasa, kimlərsə tərəfindən normal göstərildi.

Tərbiyə yalnız “oxutmaq” deyil

Valideynlərin ən böyük yanılmalarından biri budur:

“Uşağım oxuyur, deməli hər şey qaydasındadır.”

Xeyr.

Oxumaq insanı ağıllı edə bilər, amma vicdanlı etməyə bilər.

Bilik insanı güclü edə bilər, amma ləyaqətli etməyə bilər.

Əgər bir uşaq problemlə üzləşəndə ilk çıxış yolunu zorakılıqda görürsə, bu artıq uğursuz tərbiyənin nəticəsidir.

Hər pisliyə pisliklə cavab verməmək öyrədilməlidir

Uşaq dünyaya nə yaxşı, nə pis olaraq gəlir.

O, gördüyünü təkrarlayır:

Evdə aqressiya görürsə — aqressiv olur

Təhdid eşidirsə — təhdid edir

Güc tətbiqinin “həll yolu” olduğunu görürsə — onu seçir

Uşağa öyrədilməli olan ən əsas dərs budur:

“Haqlı olmaq üçün zalım olmaq lazım deyil.”

Bu dərs verilmirsə, bir gün o uşaq haqsız da olsa silaha sarıla bilər.

Silahdan əvvəl söz, qəzəbdən əvvəl vicdan

Müəllim sinifdə yalnız dərs keçmir.

O, bir cəmiyyətin gələcəyinə toxunur.

Müəllimə qaldırılan silah əslində:

Elmə

Sözə

Səbrə

İnsanlığa qaldırılmış silahdır

Və bu silahın barmağında olan uşaqdan əvvəl, onu ora gətirən illərdir formalaşan boşluqlar günahkardır.

Valideynlər üçün sərt, amma vacib suallar

Hər valideyn bu hadisədən sonra özünə bunları soruşmalıdır:

Mən övladıma qəzəbini idarə etməyi öyrətdimmi?

Mən ona “haqqını zorla al” deyə təlqin verdimmi?

Mən onun daxili dünyasını tanıyırammı?

Mənim evimdə qorxu, yoxsa güvən var?

Çünki uşaq ilk məktəbini evdə oxuyur.

Yaxşı insan yetişdirmək — ən böyük məsuliyyətdir

Cəmiyyətə yaxşı həkim, yaxşı mühəndis yox, yaxşı insan lazımdır. Yaxşı insan isə:

Güclü olduğu halda zərər verməyən

Haqlı olduğu halda bağışlaya bilən

Qəzəbli olduğu halda susmağı bacaran insandır

Bu cür insanlar təsadüfən yetişmir.

Onlar illərlə səbr, sevgi, nümunə və vicdanla formalaşır.

Bu gün bir güllə atıldı.

Amma əsl yara müəllimin bədənində yox, cəmiyyətin ruhundadır.

Əgər bu hadisədən sonra yalnız “dəhşətli olay” deyib keçsək, sabah başqa bir güllənin səsini eşidəcəyik.

Övladlarınızı:

ləyaqətli,

vicdanlı,

hər pisliyə pisliklə cavab verməyəcək

şəkildə böyüdün.

Çünki silahdan daha təhlükəli olan vicdansız insandır.